|
Artykuły:
NORWESKIE DIALEKTY NA FACEBOOKU
BRUNOST TASTES NICE, CZYLI JĘZYK
ANGIELSKI W NORWESKICH REKLAMACH
Język norweski
Język norweski, wraz z językiem
szwedzkim, duńskim i islandzkim, należy do języków skandynawskich, wchodzących w
skład języków germańskich. Języki skandynawskie (lecz tu tylko norweski,
szwedzki i duński, gdyż islandzki jest zbliżony do staro norweskiego) są tak
blisko spokrewnione ze sobą, że mieszkańcy tych krajów rozumieją się wzajemnie.
W szczególnie korzystnej sytuacji są przy tym Norwedzy – dzięki centralnemu
położeniu na Półwyspie Skandynawskim jest im zdecydowanie łatwiej porozumieć się
zarówno z Duńczykami, jak i ze Szwedami, niż Szwedom z Duńczykami.
Język norweski ma dwie oficjalne
odmiany – bokmål i nynorsk. Wiąże się to z historią kraju. Poprzez
unię z Danią, a potem ze Szwecją, pierwotna odmiana języka norweskiego zaczęła
wychodzić z użycia. W latach 1525 – 1814 język duński stał się językiem ludzi
wykształconych, z czasem również językiem literackim. Dopiero w latach 30 XIX
wieku pisarze norwescy starali się go norwegizować. Na bazie języka duńskiego i
dialektu mieszkańców Oslo utworzono riksmål, który w roku 1929 przemianowano na
bokmål, czyli język książkowy, pisany. Nynorsk, pierwotnie landsmål utworzono w
drugiej połowie XIX wieku. Swoje powstanie zawdzięcza on Ivarowi Aasen, który
postawił sobie za cel utworzenie języka (możliwie) wolnego od wpływów duńskich.
By to osiągnąć, prowadził badania nad dialektami głównie północnej i zachodniej
Norwegii, wybrał formy najbardziej norweskie, utworzył słownik i gramatykę. W
1885 rząd norweski uznał landsmål drugim równoprawnym językiem kraju, który
został wprowadzony do szkół i z czasem rozpowszechnił się jako język codzienny.
Nazwa została zmieniona na nynorsk – nowo norweski – w 1929 roku.
Nynorsk używany jest głównie na
południu i zachodzie, bokmål zaś na wschodzie Norwegii, a posługuje się nim
około 85 – 90 % ludności. Te dwie odmiany to standardy języka pisanego; w
Norwegii funkcjonuje jednak niezwykle wiele dialektów.
Język norweski nie jest ani
trudnym ani skomplikowanym gramatycznie językiem.
Największą trudność dla uczących
się stanowi jednak już nie tyle wymowa, co właśnie konfrontacja nauczonej
standardowej wersji języka z dialektem używanym w danym obszarze Norwegii.
Większość Polaków decyduje się
na naukę w związku z planowaną pracą w Norwegii. To bardzo słuszna motywacja,
gdyż norwescy pracodawcy chętniej wybierają obcokrajowców, z którymi mogą
porozumieć się w swoim ojczystym języku.
Język norweski jest też
przydatny w Polsce; nie jest u nas rozpowszechniony, co czyni go konkurencyjnym
na rynku pracy.
Polecam naukę także miłośnikom
Norwegii – mimo że większość Skandynawów włada językiem angielskim, znajomość
norweskiego umożliwia polskim turystom zwiedzenie przepięknych zakątków kraju. W
zagubionych wśród surowej natury schroniskach można bowiem nie zawsze dać sobie
radę tylko z językiem angielskim.
| 
